مِنْ عَبْدِ اللَّهِ عَلِيٍّ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى مَنْ مَرَّ بِهِ الْجَيْشُ مِنْ جُبَاةِ الْخَرَاجِ وَعُمَّالِ الْبِلَادِ . أَمَّا بَعْدُ ، فَإِنِّي قَدْ سَيَّرْتُ جُنُوداً هِيَ مَارَّةٌ بِكُمْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ، وَقَدْ أَوْصَيْتُهُمْ بِمَا يَجِبُ لِلَّهِ عَلَيْهِمْ مِنْ كَفِّ الْأَذَى ، وَصَرْفِ الشَّذَى ، وَأَنَا أَبْرَأُ إِلَيْكُمْ وَإِلَى ذِمَّتِكُمْ مِنْ مَعَرَّةِ الْجَيْشِ ، إِلَّا مِنْ جَوْعَةِ الْمُضْطَرِّ ، لَايَجِدُ عَنْهَا مَذْهَباً إِلَى شِبَعِهِ فَنَكِّلُوا مَنْ تَنَاوَلَ مِنْهُمْ شَيْئاً ظُلْماً عَنْ ظُلْمِهِمْ ، وَكُفُّوا أَيْدِيَ سُفَهَائِكُمْ عَنْ مُضَارَّتِهِمْ ، وَالتَّعَرُّضِ لَهُمْ فِيمَا اسْتَثْنَيْنَاهُ مِنْهُمْ . وَأَنَا بَيْنَ أَظْهُرِ الْجَيْشِ فَارْفَعُوا إِلَيَّ مَظَالِمَكُمْ ، وَمَا عَرَاكُمْ مِمَّا يَغْلِبُكُمْ مِنْ أَمْرِهِمْ ، وَمَا لَاتُطِيقُونَ دَفْعَهُ إِلَّا بِاللَّهِ وَبِي ، فَأَنَا أُغَيِّرُهُ بِمَعُونَةِ اللَّهِ ، إِنْ شَاءَ اللَّهُ . ترجمه فرمانى است از سوى بندهء خدا على اميرمؤمنان به مأموران جمع خراج و حاكمان بلاد كه سپاه از منطقهء آنها مىگذرد . اما بعد از حمد و ثناى الهى من سپاهيانى را ( براى مبارزهء با دشمنان ) بسيج كردم كه به خواست خدا از سرزمين شما مىگذرند و به آنها سفارش‌هاى لازم را كرده‌ام كه از آزار مردم و ايجاد ناراحتى براى آنها بپرهيزند و من بدين وسيله در برابر شما و كسانى ( از يهود و نصارى ) كه در پناه شما هستند از مشكلاتى كه سپاهيان به وجود مىآورند از خود رفع مسئوليت مىكنم و بيزارى مىجويم ( و تأكيد مىكنم كه آنها حق ندارند زيانى به كسى برسانند ) جز اينكه آنها سخت گرسنه شوند و راهى براى سير كردن خود نيابند ( كه در اين صورت مىتوانند به مقدار نيازشان از اموال شما بهره برگيرند ) بنابراين هرگاه كسى از آنان